JosefK & Franz The Cat

Kerouac için...

2012-02-12T14:24:00.000+02:00

"(...) Ne diyeceğimi bilemiyordum. Ha ağladım ha ağlayacaktım; ulan dünyadaki herkes yaptıklarınız ve varlığınız için bir açıklama istiyor ya..."

Çürüme

2012-02-12T14:22:00.000+02:00

"Robot tevekkülü: Bir ateşlilik görünümüne bürünmek ve buna gizlice gülmek; genelgeçerlerle sadece gizli bir biçimde bunlardan tiksinmek için katlanmak; bütün sicillerde belirmek ama zamanda meskeni olmamak; rezil kepaze olmak kaçınılmazken görünüşü kurtarmak..."

2011-11-16T18:42:00.001+02:00

(...) ya da düşüyordum; kendim bir ip icat ettim, tutundum, sırtımdakilerin neredeyse tümünü bıraktım ve çıkmaya başladım. "Yukarı", dedim; daha açık havalara ihtiyacım varmış gibi. Sonra birden durdum, şaşırmış...Kendimi, çevremi tanıyamaz oldum sanki. Öyle yadırgadım ki yine bıraktım kendimi. Şimdi seve seve düşüyorum; sevine sevine; eski hüzünlerin katına bir gelsem...

Pan

2011-11-16T16:01:00.000+02:00

"Önümde, yerde, bozulmuş bir kuş yuvasından kalma kuru dal parçaları, küçük bir yığın halinde. Bu kuş yuvası nasılsa benim ruhum da öyle."

The Despair

2011-11-10T14:33:00.003+02:00

"İşte yolun vardığı yer." demiştim bir yandan hayranlıkla seyrederken etrafımı... Zamanın girdabına kapıldığımı hissetsem de "yol"dan emindim. Unutmaları yaşananlarla değiş tokuş ettim. O hep bildiğim haliyle karşıma dikildiğinde keşke diyebilseydim "o benim, ben sendenim" diye; ama olmadı, tanımadı beni... Kaybımın telafisinde çağırıyorum onu şimdi, affedip o özlediğim cansız kollarıyla sarsın beni diye...

Bir daha seni görmezden gelmeyeceğim...

Past time's trademarks...

2011-11-09T01:33:00.007+02:00

“For man's greatest crime is to have been born...”

"I am sure that the power of vested interests is vastly exaggerated compared with the gradual encroachment of ideas..."

"well, opinions are like assholes; everybody has one..."

(reason of) the end...

2011-03-01T20:21:00.002+02:00

Human at sight, monster at heart;
don't let it inside,

it could tear you right apart!

23th December

2010-12-23T14:32:00.001+02:00

...was born (in)to darkness...

Life backwards...

2010-12-21T21:02:00.002+02:00

Call me Ishmael...

2010-12-12T19:19:00.002+02:00

Ey insanoğlu! Balinaya bak da ona benzemeye çalış! Sen de buzlar arasında sıcak kalmasını öğren. Bulunduğun dünyada, o dünyanın bir parçası olmadan yaşa. Ekvator'da serin serin ol, kutuplarda kanın donmasın. San Pietro'nun büyük kubbesi gibi, koca balina gibi, her mevsimde kendi sıcaklığınla yetin, ey insanoğlu!

Ama böyle güzel öğütler vermek, ne kolay, ne boş! Kaç yapının kubbesi San Pietro'nunki kadar sağlam?! Kaç varlığın gövdesi balinanınki kadar büyük! (Moby Dick, 1851)

catharsis

2010-12-01T18:57:00.003+02:00

sözlükte;
"rahatsız edici duyguları dışa vurarak onlardan kurtulma"

rahatsız edici duygular mı?
ne yani, her şeyden önde tutulan o duygular şimdi böyle mi nitelendirilecek? o güvenli sığınak bir anda kapana mı dönüşüverdi?
sonra -yine o duygulardan beslenip- bir kaç damla göz yaşı ya da belki hıçkırıklar anahtar olup bizi kurtuluşa mı götürecek?

evime dönmek üzere beklerken,
bir adamın yanımdan geçerken durup
bana dönerek bakışlarıyla nefretini kusmasının ne gibi bir sebebi olabilir?
sonra dönüp gitmesinin hiçbir şey söylemeden...

bu mu kurtulmak?

ya da;

"psikoanalizde zâhiren iyileşme sağlayan boşalım"

zâhiren?!
fiziki zuhrum, ki her şeyin başı ve sonu;
bir de ruhumun -ki var olmayan- zâhiren iyileşmesi mi sadece elime geçen?
öyle değil mi ya?
bu hazır kıta hizmetli
yarın güler yüzüyle koşacak ihtiyacınıza...

zuhrundan ruhsuz olduğunu bilseniz,
koyar mıydınız yanınıza?
o bilmez mi buna mecburiyetini? -şimdilik-
bu yüz değil mi en hakire bile yanaşma cesaretini veren?

hepsi doluşmuş bir arabaya,
yolun ortasında değilim ama tek yaptıkları üzerime sürmek,
benimse elimde sadece boşalmasına uğraştığım -ki olmayan- bir ruh,
ya da dışa vurduğum -sözde- rahatsız edici duygularım..

Nasıl küfretmeyeyim ben şimdi?

born treacherous...

2010-11-29T21:53:00.006+02:00

ve hiç;
bir zaman nitelediğim haliyle;

ne yönü var, ne zamanı,
dondurucu rüzgar,
kel bir kafa..

"Hiç..." demiştim işte,
nasıl korunacaksın?

Çünkü "Hiç",
Sorunun cevabı...

Evet hiç:
Analı babalı,
orospu kafalı bir piç...

Güvenilmez, tehlikeli, hain varolmuşsun,
güven, korunma ve sadık olanı neden arayasın yoksa?

Hiç değil mi?

Yoksa,
şöyle mi(?):

Let me keep my world!
Let me have my slaves!
They all do wonders for me...
So I can leave things be...
Let me keep my world!
As I'm too blind to see!

Havari

2010-11-01T21:51:00.003+02:00

Öyle ya da böyle bir yolunu bulmalı diyorum; "yol" apaçık, her fırsatta anlattıktan sonra varacağı yeri, Franz'ın "...bizim yol dediğimiz yalnızca duraksamadır." dediği vuruveriyor usa...

Öyle ya da böyle içerideyim diyorum; "içeride olmak" apaçık, muhabbete daldıktan sonra Joseph'in "Düş görür gibi yaşıyoruz; yapayalnız..." dediği beliriveriyor aynada...

Sonrası bildik, eldeki üç beş parçayla derip çatmaya çalıştığım bir düzen...
Ne yolu hoş geliyor bu zamanlar
ne de muhabbeti...
Çirkin bir yüz,
donuk bakışlar...

Öfke:
Birinin "bu kahrolası ırkı reddediyorum, bu kahrolası yeri hor görüyorum." dediği gibi...

Silver Surfer

2010-09-28T20:20:00.005+03:00

Ice blue silver sky,
fades into grey;
to a grey hope that oh years to be...
Starless and bible black...

DNR

2010-08-24T09:16:00.002+03:00

- And that's all you are, a musician?

+ I got one thing, same as you.

- Really? Well, apparently you know me better than I know you.

+ I know that limp.I know the empty ring finger.

And that obsessive nature of yours...

That's a big secret. You don't risk jail and your career to save somebody who doesn't want to be saved...

Unless you got something, anything; one thing...

The reason normal people got wives and kids and hobbies; whatever...

That's because they ain't got that one thing that hits 'em that hard and that true...

I got music. You got this; the thing you think about all the time, thing that keeps you south of normal.

Yeah. Makes us great....Makes us the best...

All we miss out on is everything else.No woman waiting at home after work with the drink and the kiss.

That ain't gonna happen for us.

- That's why God made microwaves.

+ Yeah.

But when it's over, it's over...

18/08/2009 Dhafer Youssef

2010-08-19T21:56:00.007+03:00

14/08/2010 Anouar Brahem

2010-08-16T11:20:00.005+03:00

The Dark Song

2010-08-02T20:00:00.007+03:00

I’m a gust on the sea,
I'm a footfall of a wave,
I’m a roar of the sea,
I’m a stag of seven tines,
I’m a hawk on a cliff,
I’m a tear of sunlight,
I’m a cry of love,
I’m a boar in rage,
I’m a salmon in a pool,
I’m a lake in a plain,
I’m a mountain of a man,
I'm a mountain of skill,
I’m a spear in sharpness, faring in fight,
I’m the god who kindles fire in your head...

Who but I can cast light upon the meeting of the mountains?

Who but I will cry aloud the changes in the moon?

Who but I can find the place where hides away the sun?

I am the wind that breathes on the sea...
I am the wave, wave on the ocean...

I am a tomb, cold in darkness...

to the loving memory of Amergin Glangel; pagan Irish poet...

28/07/2010 16:40 itibari ile...

2010-07-28T19:51:00.001+03:00

master of arts....

What must be done?

2010-07-22T19:11:00.003+03:00

"Elimden geleni yaptım..." demek ne kadar uzaksa inandırıcılıktan, (çünkü hiçbir şey yaptığınız yok)

"Elimden geleni yaptım!" demek bir o kadar anlamlı benim için...

"Hadi oradan" mı?
"Bahane" mi?

O kadar ağır ki aslında "elinden geleni yapmak",
altında ezilmenizin bahanesi sadece karşı çıkışlarınız...
ya da sevgi gösteriniz; hani o şaşırtan, beklenmeyen...

What must be done?
Ask yourself!! (If you have one...)

14/07/2010

2010-07-14T19:43:00.007+03:00

:( kırmızı balonun üzerine çizilmiş gülen surat :)
sonra balonun ipi çözülüverir,
yukarı,
yukarı,
yukarı,
şimşekler arasında,
oradan oraya sürükleyen yağmur
ve rüzgarla...

patlayacağı boşluğa
bu kadar hevesle yükselen,
bir uçan balonu suçlamak;
ipler elinizdeyken ona bir gülen surat çizmek,
kaçırıverdiğinizde de unutmak,
ne kolay öyle değil mi?

o gülen surat,
fırtınanın içinde,
oradan oraya sürüklenirken,
hala duruyor mu sizce?

(as he always prayed for the rain...)

12/07/2010

2010-07-12T20:49:00.003+03:00

...insanlar bir komediden diğerine sürüklenirler.

O arada oyun sahneye konmamıştır, henüz oyunun sınırlarını, kendileri için biçilen uygun rolü algılayamazlar,
öyle olunca da orada, olayların karşısında kalakalırlar, boş gezerler,
içgüdüleri şemsiye gibi kapanmıştır, tutarsızlıklar içinde sallayıp attırıverirler,

kendi özlerine indirgenmişlerdir, yani bir hiçliğe...
Bakacak trenden mahrum öküzler...

the apprentices of satan...

2010-07-08T20:43:00.004+03:00

27/06/2010 Big Three \m/

2010-06-28T19:10:00.015+03:00

----------muhsin hammett - nevin hetfield - arda ulrich---------

----------------....but the family remains....-------------------

tedavi

2010-06-22T18:52:00.010+03:00

sebep sen değilsin dediğimde anlamak zordu, eminim hala zordur; uygun değil çünkü...

yağmur başladı, keşke bildiğim yağmurlar gibi olsaydı, ama değil; az sonra gelecek boğucu havanın geçici ferahlığı sadece...sonra güneş açar; öyle buğulanır ki önünüzü göremez, sırtınıza yapışan elbisenin ya da gömleğin -her neyse- içine sıkışmış, yeter ki soğuk olsun diyerek suda boğulmayı tercih edecek hale gelirsiniz belki...

işte yağmur durdu... az sonra başlayacak sıkıntı;

bir şekilde başladı, keşke bildiğim gibi olmasaydı ama öyle; hiç gelmeyecek ferahlığın özlemi belki de... sonra ortalık kararır; sağır, kör ve her yanınıza sarılmış bezin içine sıkışıp kalmışsınızdır... en başından beri olmamayı tercih edememişsinizdir çünkü...

bari burada rahat bıraksalardı? anlamak bu kadar mı zor? uygun mu değil?

Cause & Effect

2010-06-14T17:19:00.002+03:00

the best often die by their own hand
just to get away...
and those left behind
can never quite understand
why anybody
would ever want to
get away
from
them...

C. Bukowski

27/04/2010 Sepultura...

2010-04-28T19:07:00.006+03:00

2010-04-01T21:05:00.002+03:00

bir ara gökyüzüne baktım; "iyi ki halen göğe birşey inşa edemiyoruz" diye düşündüm... yoksa yaşamak için ne kalırdı ki?

başını kaldır arada da bak! sanki burası dekor, sen de pek yetenekli aktör!

yok yok, iyi ki var... biterken de bakmak ümidiyle tekrar gömelim başımızı yere..

Ya hep ya hiç...

2010-01-30T14:49:00.001+02:00

"Bir adam..." dedi. "Yaptığından daha çoğunu yapamaz gerçekte."

(nokta)

2010-01-11T22:04:00.001+02:00

"İnsanlar boşuna ümitlenecek kadar fiziksel yakınlık içindedirler, ancak ne var ki manevi bakımdan -zihinsel, ahlaki olarak- birbirinden sonsuz uzak kalmayı başarırlar. " (nokta)

A World's End - The Trial

2010-01-06T22:22:00.005+02:00

Yaklaşık 18 yıllık bir gitarım var.. Bir de anlatacak hikayem...

"The Trial"

Duymak isteyen için;
http://rapidshare.com/files/331334341/The_Trial.rar
ve
http://www.lastfm.com.tr/music/A+World%27s+End/The+Trial

Do we live as we dream; alone?

Hayvanlar!

2009-12-09T20:37:00.005+02:00

Köpekler!
O her sabah 8:30'dan 17:30 'a,
çetemizde debelendiğimiz biz embesiller!
Hayat yolu "bir"dir ya;
Bir o kadar da "farklı" olmakla beslenir bizim gibi kerizler!

Domuzların uşağı,
Karşı cinsin yavşağı,
Aklı havada, g.tü kumda çaresizler!

Domuzlar!
Sabahı akşamı kalmamışı oynayan lafazanlar!
Hayat yolu "farklı"dır ya;
Bir o kadar da "bir" olmakla beslenir sizin gibi dangalaklar!

Köpeklerin düşmanı,
Koyunların üstadı,
Yine de başımızın tacı oyuncular!

Koyunlar!
Kafası otta sonu çukurda,
Canımızın istediği her an sürüde kaybolan,
Biz insanlar; ya da domuzlar, köpekler, koyunlar..

-o-

George Orwell dokundurmalı alacağı olsun Animals'ın..

Ha, ha! Ne oyuncuyuz biz!

...Fantasy...

2009-12-01T19:10:00.006+02:00

Saw you riding on a moon cloud,
Saw you walking on a whirlpool,
From the corner of my eye,
I saw you...

Saw you sitting on a sunbeam,
In the middle of my daydream,
Oh my Lady Fantasy,
I...

ada..

2009-11-05T23:07:00.000+02:00

bitmeli...

16-20/10/2009

2009-10-20T19:01:00.001+03:00

bi' tane tarihçi arkadaşım yanımda ortaçağın karanlıkta kalan yönlerini aydınlatmaya çalıştı fakat aydınlatamadı; "Ne olur kimseye söyleme" diye saatlerce yalvardı..

15/10/2009

2009-10-15T20:00:00.002+03:00

dönemler, anlıklar aynı sonsuzluk gibi demir parmaklıklar getirmekten başka birşey değil..parmaklıkları ha öteye ha yanı başınıza koymuşsunuz ne fark eder?
bizatihi hayat değil midir parmaklıklar -ki bu yüzden özgürlük en büyük yalanlardandır- ? hatta ölüm de değil midir? tahta parmaklıklar.. yanlamasına yatarsınız, yüzünüz toprağa, beriniz tahta parmaklıklara doğru..

bir de zihnin parmaklıkları vardır ya; dönemlerin yatağı; dönemsel "kendi"miz..

sonsuzluk,özgürlük değil; yalanla doğru arasındaki ayrımdan bahsediyorum..

yalanları bırakmalı..

o ve ben..

2009-09-20T07:01:00.010+03:00

perdesizlik..

2009-09-19T00:19:00.003+03:00

elimizde, avcumuza ne varsa yitip gitmeden, ya da sadece elimizden alınmadan, ya da kaybetmeden.. kişinin kendi ile ilgili söylediği her şey; koşullar içindeki, schrödinger'in kedisi gibi kutudaki "ke(n)di"nden başkası değil..peki ya koşul kalmazsa? ya zehir yavaş yavaş yayılıyor da zaman ilerledikçe farkına varılıyorsa?

boşverin..

JosefK & Franz The Cat

2009-09-03T20:01:00.003+03:00

Kedim bana mızmızlanır..
Gözlerimin içine bakar..
Oyun der..
Bilirim ama davranmam..
Mızmızlanır..
Elim uzanır,
dokunurum,
yetmez;
Gözlerime bakar..
Yaşıyorum der gibi..

Kendim bana mızmızlanır..
Gözlerimin içine bakar..
"Oyun bu.." der..
Bilirim ama yine de davranırım..
Mızmızlanır..
Elim uzanır,
dokunurum,
yetmez;
Gözlerime bakarım..
Yaşarır..
Öl artık der gibi..

ICS Vortex is gone..

2009-08-31T19:06:00.012+03:00

İster gerçek ister sanal düzlemde; her var olan, var olmuş ve var olacak "şey" gibi bu da saçmalığın şefkatli kollarından kurtaramıyor kendini..

Bakın! Saçmalığın olduğu yerde rasyonalite sürdürülebilir mi?
Ki zaten asıl savaş bu değil miydi?
Var olmaması gereken, başta bizler olmak üzere yarattığımız herşeyle birlikte o saçmalığa karşı dimdik ayakta duruyormuşuz illüzyonunu yaratmak.. En azından günümüzün oyuncağı daha doyurucu: Özgürlük..
Tanrı gibi o da, sınırını bilmek mümkün değil..
Çünkü tanrı gibi; yok..

Kollar gibi..
Bu ve bunun gibiler, burası başka bir illüzyondu..Artık anlamı kalmadı..

Hep olduğu gibi bu da, burası da kendi kendini tamin etmek değil mi?..

Boşverin sayın kişiler, siz de öylesiniz benim için...
Kendim de..

O zaman?..

İster gerçek ister sanal düzlemde; her varolan, varolmuş ve varolacak "şey" gibi hiçbirimiz;
saçmalığın şefkatli kollarından kurtaramayız kendimizi..
Kendi kendini kollarıyla sarıp sarmalamış birini düşünün..
Aynı görüntü..
Burada da..

Her birimizin kılığında o..

29/08/2009

2009-08-31T18:52:00.007+03:00

Dönemler halinde yaşamak..
Söz konusu dönemin karakteristiği her neyse onu gerçek kabullenip, içine biraz da geçmişi karıştırıp -ki en azından varlığın bir temeli olduğunu kanıtlama girişimi olarak bu yapılabilir-, dönemin sonuna dek zaten hep öyleymiş gibi düşünmek..
Dönemsel olarak değişen -ki aslında değişmemekte, kimileri daha sonra tekrar sahip çıkmak üzere bırakılırken (belki sadece sıkıntıdan) yeniye kucak açılmakta- zevkler, ilgi alanları, fikir ve tutumlar..
Sonra bu dönemin sonuna bir olay -veya yeni bir dönem (?) - denk getirip finali bununla bağlamak...

Ucundan bıraktığın anda ellerinden kayıp giden ve arkandan dolanarak seni çepeçevre saran bu canavar..
Ellerindeyken ne sessiz ne uysal değil mi?
Sakın bırakma, yoksa dönemler halinde öldürüyor seni..
Yavaş yavaş..

...

2009-08-18T23:47:00.005+03:00

"You know what i wish? I wish all the scum of the Earth had one throat and my hands were about it."
(Rorschach)

18/07/2009 in Paradise Lost

2009-07-20T22:19:00.033+03:00

12 yıl..Beklenen, ulaşılamayan o cennet..

Ve o gün, 18/07/2009:

Hallowed Land'e ayak bastık...

Ve sonra o an;
Forever Failure

"Understand procedure,
Understand war,
Understand rules, regulations;
I don't understand sorry.."

You must feel frustration,
'Cause you mind feels such temptation,
And your ways appear a total lack of faith,

You may feel elation,
At your body's re-creation,
And that joy you need, restricted by one thought..

Are you forever - loss of purpose in a passive life?
Are you forever - pale, regarded as a waste of time?...

High times are courageous,
But in truth they suit no purpose,
Induced, reduced, unable and afraid...

Can you feel rejection?
And a lack of motivation?
And the joy you need restricted and delayed..

Are you forever - loss of purpose in a passive life?
Are you forever - pale, regarded as a waste of time?

"I don't really know what sorry means...
I've been sorry all my life..
I'm sorry I was born, that's what my mother told me...

I don't really know what sorry means...
I've been sorry all my life...
I don't really know what sorry means..."

Oradaydı... Tam karşımda..

Paradise Lost...

Ölü hayaller..

2009-06-27T20:06:00.003+03:00

Hayaller içi boşaltılmış hayvanlar gibi..
Görünürde canlı, diri..
İçine nüfuz edemezsiniz,
yoksa ayakta kalamazlar..
Besleyemezsiniz, çünkü ölüdürler..

Tek yapabileceğiniz bir yere koymaktır..
Koyup karşıdan bakmak..

Okşayabilirsiniz;
tatmin de eder sizi..
Güzel sözler söyleyebilir,
canlıymış gibi düşünebilirsiniz..

Ama herşey, bir anlık duraksamaya bakar..
Elin havada kalışı..
Yumruğun sıkılması..
Gözlerin kapanması
ve o sinir harbinin başlangıcı..

Birkaç bira yeter buna..
Biraz güzel müzik,
sigara
ve loş ışık..

Tek yapabileceğiniz kendinizi koltuğa bırakmaktır,
ölü hayallerinizi bırakıp kendinize karşıdan bakmak..

mir ist kalt, so kalt...

2009-05-20T23:56:00.005+03:00

beyaz üstüne siyah ya da siyah üstüne beyaz..
kaos için bahane,
düzen için sebep..
bir kısım ırak..
bir kısım yakın..
seçebilen için bir adım daha,
seçemeyen için ıssız bir durak..

düzen içinde seçmemeyi seçmek bazen, kaosu sevmek..
yakına beklerken uzak kalmak uykudaki kadar..
üşüyorum desem sesime tahammül edecek mi var?
ölü kuzgun ayaklarınızın altında şimdi..
işte o kuzgunun semasından bir ezgi,
o kadar benden o kadar eski..
02:57'de

"sadece
burada uzanmaya devam edeceğim
ve tekrar sinekleri sayacağım...

cansızca kendime dokunduğumda,
zaten uzun bir süredir üşüdüğümü farkediyorum...

soğuk, çok soğuk..

üşüyorum, çok üşüyorum...
üşüyorum...
çok üşüyorum..."

14/05/2009

2009-05-14T19:53:00.004+03:00

İçeride olmak..
Acı çeker gibi hissederken bile inanmamak..
Sebepleri sıralamak peşi sıra..

İçeride olmak..
Zevk alır gibi hissederken bile bıkmak..
Türlü senaryo üretmek peşi sıra..

İçinde olmak..
Bir o kadar dışından görebilmek seni..
Teninde kıvrıla kıvrıla ilerleyen bir solucan olmak..

İçinde olmak..
Bir o kadar kaybolmak sende..
Ya da ölümü tatmak her nefes alış verişimizde..

Dışarıda olmak..
Acı çekiyor gibi düşünülüp bilincinde dahi olmamak..
Bir kum zerresi bile olamamak..

Dışarıda olmak..
Köz üzerine dökülen su misali,
Buharlaşıp yoklukla bir olmak..

Dışında olmak..
Sen içerideyken görebilmek seni..
Teninde kıvrıla kıvrıla ilerleyen bir solucan dahi olamamak..

Dışında olmak..
Kaybolmayı isteyip kaybolamamak sende..
Ölümü isteyip ödlek olmak;

Bir hiç olmak..
Kürekler üzerine serperken kum yığınlarını,
Tek bir zerresi dahi olamamak..

...

2009-04-28T01:58:00.005+03:00

Herkes sınırını bilir..Önemli olan dayanıklı olmaktır..Dayanıklılıkta sınır yoktur..Aynı başınıza geleceklerdeki gibi..Kim bilir ne zaman ne olacağını değil mi?..Ama herşey olup biterken sınırı bilmek kolaydır..Bukowski'den öğüt aslında: "Siz siz olun, dayanıklı olun.."
Dayanıklı olun işte der sanırım, ne bileyim: "Bir bira bana yetiyor demeyin mesela..Bugün size fazla gelen birkaç bira yarın dünkü derdinizi bitiriverecek olandır...Ya da değildir..En azından ölçüm budur demeyin.."

Ölçülü ölçüsüzle kastettiği şudur aslında; her an kopuverecek bir ip üzerinde şemsiyeyi nerenize sokacaksınız mesela?

Güneş geçmiş kafanıza evet...Korur sizi "şems"ten..

12/04/2009

2009-04-12T23:54:00.004+03:00

İnsanlığa, daha çok aynı zamanı paylaştığım, şu en fazla 100 yıl sonra hepsinin toprak altına gideceği topluluğa sesleneyim derken birden irkilip kimi, neye karşı uyarmak üzere olduğumu düşündüm.. Uyarmak? "Bakın, bunun aslı budur!"
Tabi..
İnsanlık mirası yada kimi yerde insanlık durumu; gelip geçicilik içindeki belli dönemler, içine girilip çıkıldığına inanılan kalıplar, sıfatlar, niteledikleri isimler, tüm bu harf denen eğri büğrü çizgileri içeren sayfalarca tanımlamalar yada soyut halde zihin monologları..
Tabi..
100 yıl hapse mahkum gibi hissediyorum kendimi içinizden biri halinde gördüğümde..
Bir böcek yada keçi yada kuş yada herhangi bir hayvan gibi hissediyorum kimsesiz bir tepenin yamacından aşağı inerken..
Tabi..
Marquis De Sade mezarının üzerine bir ağaç dikilmesini isterken, tek bir zerresinin bile yeryüzünde kalmasını istemezken ya çok öfkeli ya da çok bilmemne idi değil mi? Hani ağaçtaki de ondan kalanlardır vesaire kibiri.

İlla bir parçanız kalacak değil mi burada? Hayat denilen biyolojik zaman içinde sıçabildiğiniz kadar kendinizi sıçıp sıvamanız gerekiyor değil mi her yere?
Tabi..
Ölüm korkunuzu sikeyim sizin! Ölümü rahat karşılama halinizi de.. İlla sonra bir şeyle bütünleşeceksiniz değil mi, sanki yaşarkenki bütünleşmeleriniz yetmiyor gibi? Fahişe benlikli ikiyüzlüler sizi!
Tabi..
Sükunet; ölesiye tutku ile birlikte..Ölesiye nefret ve dahi gülümseme..
İşte birlikteliğin sakat çocukları..

2009-04-01T23:59:00.010+03:00

Onurlu duygular hakkındaki bu evrensel komediden nefret ediyorum. Bir konvansiyonlar sistemi gösteri halinde, en azından dilde.
Gerçek, "G" harfi büyük yazılır, dikkatinizi çekerim. "İhtiyarcık" sözcüğünün başına kaçınılmaz olarak "zavallı" sıfatı konur; sanki hepimiz yüzsüzün biri yaşlandığında yüzsüzlüğü bırakmadığını, tam tersine saçlarındaki beyazlarla birlikte bencilliğinin ve kininin de artmasıyla kötü niyetlerinin keskinleştiğini bilmiyormuşuz gibi.
Tüm bu yapmacık sözcüklerde popüler duygusallığı okşayan, toplumu yöneten ikiyüzlülerce kutsanan, okul ve politikalarca savunulan canavarca bir inanç var: "değerli büyüklerimiz" (çoğunluğu yalnızca yüzüne tükürülmeyi hakeder), "üstün yöneticilerimiz" (yaklaşık tümü de kibrin ve bencilliğin en zalim türünün güdümündedir), vb.
(...)
Gezegendeki tüm alçaklar bir sıraya dizilse, ne olağanüstü bir ordu, ne beklenmedik bir gösteri olurdu! Beyaz önlüklü bebeklerden (çocukluğun katıksız saflığı), işyerlerindeki kağıt ve kalemleri araklayıp evlerine götüren onurlu kamu çalışanlarına kadar!
Bakanlar, yöneticiler, doktorlar, avukatların hemen hemen tümü, yukarıda adı geçen "değerli büyükler" (büyük miktarlarda), toplumu yöneten, cüzzamlılara,kalp hastalarına yardım eli uzatan (kalp hastalarının artışına önemli katkıda bulunan) büyük şirket yöneticileri, narin görünüşlü, gazal gözlü genç kızlar (ama dişiliğin romantizmine ya da cinslerinin zayıflığına, çaresizliğine kanan herkesin derisini yüzmeye hazır), kamu müfettişleri, koloni memurları, büyükelçiler, madalya sahipleri, vb, vb.

ALÇAKLAR İLERİ! Ne ordu büyük Tanrım!
Yürüyün orospu çocukları! Hiçbir şey sizi durduramaz, sızlanmayın, sizi bekliyorlar, bu nedenle sizi hazırladım ben!

Antoine Roquentin'den...

2009-03-04T17:34:00.006+02:00

Hiçliği tasarlamak için, önceden burada, dünyanın ortasında, gözler faltaşı gibi açılmış, canlı olarak bulunmak gerekiyordu; hiçlik benim kafamdaki bir düşünceydi sadece, bu sınırsızlık içinde sakınıp duran bir düşünce: Bu hiçlik varoluştan önce gelmemişti, o da ötekiler gibi varoluştu ve birçoğundan sonra ortaya çıkmıştı.
"Ne pislik, ne iğrenç şey!" diye bağırdım. Bu yapışkan pislikten kurtulmak için sarsaladım kendimi, ama iyice yapışmıştı: Tonlarca varoluş vardı çevremde, bitip tükenmiyordu, bu koca sıkıntının dibinde boğuluyordum...

Karanlığın Yüreği...

2009-02-28T19:31:00.003+02:00

...Hayır, mümkün değil; bir kişinin, ömrünün belirli bir dönemindeki yaşama duygusunu -onun gerçeğini, anlamını, özünü- kavranması güç, derin özünü verebilmesi olanaksız...

Mümkün değil..Düş görür gibi yaşıyoruz; yapayalnız...

Ada'ya dair...

2009-02-23T11:02:00.001+02:00

nerede biteceğini biliyorum...

12/02/2009

2009-02-12T17:55:00.005+02:00

Ben O'yum...
Yolda yürürken inatla yolumuzu değiştirmediğimiz için
karşı karşıya geldiğiniz
ve küçük bir "kim pes edecek" oyunu oynadığınız o insan..
Sebepsiz, sadece bakıp içinizden küfür ettiğiniz o adamım bazen..
Aynı zamanda ve aynı şekilde size bakıp, sadece böyle olduğunuz için size içinden küfür eden...

***

Evet, ben O'yum...
Konuştuğunuz, dokunduğunuz, gözlerinin içine baktığınız ya da kafanızı çevirip bir an için gördüğünüz...
İlk kez tanışıyorsanız "medeni insancılık" oynadığınız,
Bir kaç kez görüp konuştuysanız samimi gibi davrandığınız ya da samimiyetinize inandığınız..
Hayatınızın bir döneminde özel denen o yaşantıları paylaştığınız
ya da sırf kendiniz için bir dönem "özel hayatçılık" oynadığınız...
Çeşitli sıfatlarla birlikte adını andığınız,
hayatınıza aldığınız ya da hayatınızdan sildiğiniz..
İlk deneyimlerinizi yaşadığınız ve üzerine titrediğiniz kiminiz için...
Ya da köstek olduğu için size, her hatırladığınızda hakaretle, nefretle birlikte andığınız...

Samimiyetiniz ya da rolünüz,
Eşiniz ya da kiralık bedeniniz,
Evladınız ya da egonuz,
Hayalleriniz ya da hayallerinizin sonu...
"Herhangi biri"niz ya da "şu"nuz...

***

Farkında mısınız?
Hayatım dediğiniz kopya senaryoların her birinde rol alabilmiş,
sizinle her türlü filmi çevirebilmiş,
her yaşantıya uyabilen,
hiçlik dahil her duyguya sebep olabilen figüranınızım ben sizin...

Farkında mısınız?
Hepimizin birbirimiz için her türlü role bürünebildiği bir film bu...
Siz tek bir "karakteri" mi oynadığınızı düşünüyordunuz?

O...

2009-01-16T23:45:00.005+02:00

Elimi omzuma attım...

Artık avutamazdım da...Baktım aynada..Her şey sen yaşamadan yaşandı,yaşanıyor..
Sen söylemeden söylendi ve söyleniyor..Ne kalıyor geriye?
Bu elindekine yaşananları tekrar yaşatmak mı?
Söylenenleri tekrar söyletecek duruma getirmek mi?

"Kimse yaşamadan bilemez ama!" diye bağırır uzaktaki..

"Evet, yaşayamıyorum, istesem de yaşayamıyorum..Sorun da bu zaten.."

Elini omzuna attı...

Sinesi ne geniştir ki tanık olduğu bir olay, gördüğü bir fotoğraf, duyduğu bir söz, bir canlı ya da bir ölü onu üzse de oraya sığınır,sessizce yerine oturur...

Elimi omzuna attım..

"Melek gibisin.." dedim,
"Melek olamayacak kadar üzgünüm.." dedi..

Elimi omzundan çekti..

Üçleme..tekrar...

2009-01-12T23:13:00.004+02:00

Dinliyorum ve solgun bir ışıkla aydınlanan ama yeterince aydınlanan, donmuş ve sakin bir göğün altında sonsuza doğru yuvarlanıp duran bir dünyanın, donmuş bir dünyanın sesini işitiyor ve kaleme alıyorum.
Sanki ağırlıklar altında ezilmiş gibi, herşeyin pes edip teslim olduğunu söyleyen bir mırıltı işitiyorum ama burada altında ezilecek ağırlıklar yok, toprak üzerine sağlam basılacak cinsten değil, gün ışığı da hiç gelmeyecek gibi gözüken sona doğru yayılıyor.

Çünkü gerçek ışığın da ayakta duran ya da bir temel üzerinde yükselen bir şeyin de bulunmadığı ama yalnızca sabahı belleğinden silmiş, gece umudunu yitirmiş bir gök altında sonsuz bir parçalanma içinde süzülüp giden bu eğik nesnelerin doldurduğu bu yalnızlıkların nasıl bir sonu olabilir?

Üçleme

2009-01-12T14:43:00.001+02:00

Ah kendimi bir ormanda düşünebilseydim, bir çalıya takılmış kalmışım ya da çemberler çizerek dolanıyorum, bu aptalca sözlerin sonu olurdu, yaprakları betimlerdim, birer birer, büyürlerken, gölge verirlerken, dökülürlerken, güzel anlar bunlar, ben değilim, ben değilim, neredeyim ben, ne yapıyorum bu sırada demeyecek biri için, sanki önemi var bunun ama bakın, yüreğiniz burkuluyor işte, çok uzaklarda kaldınız, yüreğiniz uzaklarda kaldı, yüreğiniz oradaydı oysa, böğürtlenlerin arasındaydı, gölgeler yatıştırıyordu onu, denizi deniyorsunuz, kenti deniyorsunuz, kendinizi dağlarda ve ovalarda arıyorsunuz, çok doğal bu, kendinizi istiyorsunuz, kendi küçük köşenize çekilmiş kendinizi istiyorsunuz, aşk değil bu, merak değil bu, yoruldunuz çünkü, durmak, bir daha yolculuk etmemek, bir daha aramamak, bir daha yalan söylememek, bir daha konuşmamak, gözlerinizi yummak, kısacası kendinize dokunmak istiyorsunuz, sonra kısa kesecek, bitireceksiniz işinizi...

1917'den..

2009-01-02T22:50:00.002+02:00

"Kargalar bir tek karganın göğü yok edebileceğini öne sürer..Ona kuşku yok; ama göğün kulağı duymaz böyle bir savı; çünkü gökyüzü kargaların imkansızlığı demektir.."

Manifesto

2009-01-01T23:28:00.003+02:00

Ve şimdi, ey yüzler gelin! Hayır, sizleri bırakmıyorum, beni okuyacak olan bilinmeyen insanların,bilinmeyen yüzleri; tam tersine, sizleri bekliyorum; sizleri selamlıyorum, hoş çelenkler halinde toplanmış beden parçaları; ancak şimdi başlıyor herşey:
Gelin,bana gelin; karmaya, karıştırmaya başlayın, benim için yeni bir yüz yapın da yeniden bu yüzle sizden kaçıp başka insanların içinde olayım,koşayım, koşayım, bütün insanlığın içinde koşayım.
Çünkü bu yüzden kaçıp sığınılacak yer, bir başka yüzün içindedir; bir insandan kaçıp bir yere sığınmak ancak bir başka insanın aracılığıyla olabilir...

Ardımdan koşun isterseniz.Yüzüm ellerim arasında kaçıyorum ben...

Tout va bien...

2009-01-01T18:26:00.003+02:00

Ressam şöyle derdi: "Ne olursa olsun tek bir tünel vardı,karanlık ve yalnız: benimki; çocukluğumun,gençliğimin,tüm yaşamımın içinde geçtiği o tünel.."
Hiçkimseninkine paralel de değildi..arada etrafı görebiliyordunuz o kadar..

Magnolia'da Donnie Smith vardı..şöyle demişti: "i really do have love to give! i just don't know where to put it! "..ama bu çaresizliğe Franz Kafka noktayı çoktan koymuştu: "Bitip tükenmek bilmeyen kimseler!"..

Zebercet kendini astı baylar bayanlar.."Ne ölüyüm,ne sağım.." diyerek..
Tout va bien Zebercet...

05/12/2008...Son...

2008-12-05T22:11:00.010+02:00

Buz gibiyim..Soba ısınmaya başladı ama hala kollarımda hissediyorum onu..Yolda yürüyordum,atkı dahil sıcak tutacak herşey vardı üzerimde..Birden başladı rüzgar..Olanca kuvveti ile vurdu yüzüme..Saçlarımı savurdu..
Bugün karşımda konuşurken de böyleydi...

Sıcak göz yaşlarına rağmen buz gibiydi yanakları..Tuttum göz yaşlarını,yanaklarına inmeden yakaladım hepsini..Parmak ucumda birikti,dudaklarıma götürdüm..
Dudakları da titriyordu..Üşümüştü düşüncelerimden... "Ne giydiysem olmadı" diyordu; "soğuk,çok soğuk" diyordum...Gözleri de titriyordu.. "Senin de mi vurdu yüzüne o rüzgar?" dedim...

Bir ırmağın kıyısındaymış,çok sevmiş onu.. "Kalamadım yanında.."diye akıyordu göz yaşları.. "Kalmak istedim..Çok soğuktu...Yapamadım.."
"Peki ya ada?" diye sordum; "orada yok mu rüzgar,orada yok mu soğuk?"
"Bilmiyorum.." dedi; "sobam var ama...Isınmaya da başladı..."

05/12/2008

2008-12-05T01:48:00.006+02:00

Karga yaşını bilmiyordu..Yorgun olup olmadığını da..Rastgele bir dala kondu..Ne gözüne kestirmişti onu ne de önüne ilk geleniydi..Belki de sadece konmuş olmak için yaptı bunu..Bir an sonra,dala konmaya çalışırken yaptığı devinimlerden ne kadar yorulduğunu farketmiş gibi hareketsiz kaldı..Ancak nefes nefese de değildi.. "Hep buradaydım.." der gibi bakıyordu gözleri kapalı...
Kanatlarından birinde hafif -ya da normal,ya da yoğun- bir kaşıntı hissetmemişti ama gagasıyla hafifçe -ya da sertçe- bir hamle yaptı tam ortasına..Bir tüy havada süzülmeye başladı,siyah değildi..Beyaz gibi griydi sanki.. "Bana ait değildi zaten.." diye düşünür gibi döndürdü başını hareketsiz..Sıkıca tutundu dala olmayan pençeleriyle..Ufka doğru baktı,sisliydi..Önünü dahi göremeyecek kadar.. "Hep bildiğim yer.." diye düşünmüş olmalı ki ani bir hareketle bıraktı kendini boşluğa...

Gözlerimi gökyüzüne çevirdim...Havada tek bir bulut yoktu..Güneş sol tarafıma doğru yönelmişti.. "Hiç kuş yaşamaz mı buralarda?" diye sordum kendi kendime..

21/09/2008

2008-11-11T16:47:00.003+02:00

Işık kalmadı diye yakınmamayı öğreniyorum sanırım..
Zira karanlıktan bahsetmeyi hep sevmişimdir,hep de bahsetmişimdir..Satırlarca..ama bahsettiğim farklı bir durum; öyle ya da böyle,konuşmalar-monologlar dahil- ,kendini ifade etmeye çalışmalar..
Hepsi o ya da bu şekilde bir ışık arayışından ibaret gibi..
Ya artık tamamen karanlıktan bahsetmenin zamanı geldiyse?
Bunun da dili sessizlikse?
Her türlü iğretilik,yozlaşma vb. saçmalıklardan gına geldiyse neden konuşmak daha?
Neden yakınmak hala satırlarca? (İstesem övgü döşer gibi yeremez miyim bunları?)
Gelecek ya,nasıl olsa birşeyler düzelir umudu..
Ciddi bir hastalık bu..Hiçbir belirtisi yok ve öldürmüyor tek başına..

Ama öylelerini getiriyor ki beraberinde,sonunda toprağa bile başkaları gömüyor seni..

19/08/2008

2008-11-11T16:37:00.003+02:00

Herhangi bir şekilde bu saçmalığın içinde yer alıyorsak,bundan nasiplenmemek ne yazık ki mümkün değil.Öyle ya da böyle ve hatta hatta bunu saçmalık olarak nitelemek dahi savaşa girildiğinin kanıtı.Oysa savaş bile yok ortada desem?
Yaşananları nitelemek-hatta onlara "yaşanan demek"- ,sınıflamak bize has.Zira herhangi bir kaygılı vb. yaklaşım bunun için yeterli..Amaç da öyle..Nasıl yaşayacağımızı öğrendiğimizi düşünürken nasıl öldüğümüzü öğreniyor olmak..Kapana kısılmışlık mıdır?
An gelip tüm geçmişi-"yaşanan" gibi birşey bu da- aynı potada eritebilmek ya da yüceltmek ya da yerin dibine geçirmek..
Yıllar geçti ben yine buradayım..Aynı düşüncelerle demek belki yanlış olacak ama en azından kök aynı yerde..Peki o zaman?
Hiçbir şey! Her şeye rağmen!Birinin...Ya da şöyle:
"Herhangi bir organizasyon içinde yaşayan,ancak söz konusu organizasyonun bir anlamda içinin boşluğunun ya da çürümüşlüğünün,diğer anlamda geleceğinin -"geçmiş" gibi birşey bu da- farkında olan kişinin tek beklentisi,günün gelip birilerinin onun işini bitirmesidir.Kimse foyayı ortaya çıkarmamalı..."
Ama neredeler?

16/07/2008

2008-11-04T00:56:00.012+02:00

Düşmanın -ki varsa böyle birşey- , tam karşımdan gelmekten başka bir yolunun olmadığı ve bulunduğum yerin de alabildiğine açık olduğu bir durumdayım...Saklanacağım hiçbir yer yok..Ki yapmam bunu..Böyle olunca, karşıdan gücümü aşacak bir şey geliyor olsa da yanıma varana kadar baştan aşağı onu süzmüş,aşağı yukarı ne yapacağımı bilir halde onu beklemeye koyulmuş oluyorum..Derken karşıdan yaklaşan o amansız canavar,yanıma varmadan birden yok oluveriyor..Ben mi yapıyorum bunu bilmiyorum,belki...

Bahsettiğim sessizlik böyle birşey..Gururlandırmaktan ziyade olduğum yere sımsıkı sarılmamı,bakışları karşıda,dimdik durmamı sağlıyor..Biliyorum,gelecekler.Bazen hepsi birden,bazen teker teker..Ama bu size göre bir savaş olsa da,bana göre değil..Gayet insanca,bir sürpriz beklentisi..Karşıdan gelecek olan -belki de gelmesini istediğim- biri varsa,onun gelecek olmasını kontrole değil,olmayan ilahi nedenlere bağlamak..Neden böyle bir serap yaratma eğiliminde olduğumu da gayet iyi biliyorum..

Olduğu yere sabitlenmiş bu adam,aslında bir ağaçtan başka bir şey değil..Arada bir kuş gelip dallarından birine konsun istese de bilir ki ne kuşların hepsi güzeldir ne de her gelen kuş yuva yapar...

Varlığı toprakla bir olan ağaç için dallarından birine yapılmış yuvanın,asla kendi yuvası sayılamayacağını da gayet iyi biliyorum...

20/04/2005

2008-10-19T14:20:00.006+03:00

Tek başımayım.Bu kahrolası yerde neyi veya kimi beklediğimi bilmiyorum.Bir arkadaşım mı gelecek yoksa bir haber mi?Yoksa yine amaçsız gezmelerimden birinde miyim?Öyle gezmeler ki son durağı burası gibi izbe bir bar köşesi olur,arka arkaya iki kadeh içki içilir.Sonrası baş ağrısı ve susuzluktur.

Artık içmeden de başım yeterince ağrıyor.Sadece başımı ağrıtmak için içiyorum gibi geliyordu son zamanlarda,buna da gerek kalmadı.Alnımın ortasında bir ağrı..Bir türlü bırakmıyor yakamı..Sanki biri alnımı yarıp birşeyle çıkarmak ister gibi.Veya kafamın içindeki her neyse,dışarı çıkmak için kemikten duvarları zorlar gibi..

-Bayım..Beyefendi..Bakar mısınız?

-Efendim?..Ne var?..Ne oldu?

-Bir şey olduğu yok..Şey..Kapatıyoruz artık..Toparlanmanızı rica edecektim..

-Dağılmış bir halim mi var?Git deyin gideriz işte..

-Hayır onu kastetmedim..Yani..Sadece..Eğer giderseniz..

-Tamam tamam..Anladım..Gidiyorum..

Yağmur beni bekliyordu...

10/09/2004

2008-10-19T14:07:00.005+03:00

Yeni yılda taşradan bu büyük kente gelen A.’nın ilk yılında etrafını kuşatan insanlar yıllar geçtikçe birer birer,kimi zaman topluca ondan uzaklaşmıştı.Kimisinden ise A. kendi isteğiyle ayrılmıştı.

Bu büyük kente geldiğinin 5. yılında A’nın etrafındaki insanların sayısı iki elin parmaklarını azıcık geçiyordu.Ancak o,tüm bunları bir kenara itmiş,kendini bir süredir uğruna gününün büyük bir bölümünü harcadığı işine vermişti.Oysa bu şey iş tanımından o kadar uzaktaydı ki..

A. her sabah uyanır uyanmaz her daim yanında olan çubuğunu eline alıyor,odasında açtığı bir çukura bu çubuğu daldırarak gitme saati gelene kadar çubuğu çukurda evirip çeviriyordu.Onu kimse odasında bu halde görmemişti ama gören olsa da A.’nın yüzündeki o haz ifadesini gördükten sonra yaptığı işin gereksizliğini ona açıklamaktan vazgeçerdi..
Bu çukur–ya da delik her neyse-sadece odasında değildi.Yol üzerinde ilgisini çeken her yere bunlardan bir tane mutlaka açıyor,canı istediği zaman,istediği yerde durup başlıyordu çubuğu çukurun içinde evirip çevirmeye.
Ancak dışarıda durum biraz daha farklıydı.Dışarıda bir çukurun başında onu o halde görenlere bu durum çok normal geliyor olacaktı ki,kimse onu yadırgamıyor,kimse tek söz olsun etmiyordu.İyi veya kötü..

-Bu büyük kentin bu yönünü seviyorum işte,derdi,kimsenin kimseyle ilgisi yok..
Oysa bu durum bazen canını öyle bir sıkardı ki..Arada bir de olsa birinin gelip:
-“Afedersiniz,rahatsız ediyorum ama,ne yaptığınızı öğrenebilir miyim?” gibilerinden bir soru sormasını bekliyordu.

Derken bir gün tombulca biri gelip yanında durdu A’nın.Bir süre ses çıkarmadan önündeki çukura çubuğunu daldırıp çıkaran A’yı izledi.Sonunda sitemkar:
-Üzgünüm ama sanırım bu delik benim.Bunun için benden izin almanız gerekirdi;nihayetinde kime istersem ona veririm burayı,dedi.
A.ya söyleyecek pek bir şey kalmamıştı.Çünkü bu çukuru buraya ne zaman açtığını hatırlamıyordu.Hatta bir an odasındakinden başka bildiği bütün çukurlar hakkında şüpheye düştü.Onları ne zaman,nasıl açtığını bir türlü hatırlayamadı.Söyleyecek tek sözcük bulamıyordu.

-Üzgünüm,diyebildi,beni yanlış anladınız,hiç de öyle bir niyetim yoktu.

Ağlayacak gibi oldu,hatta gözlerinden bir iki damla yaşın süzülmesine engel olamadı.Ancak bunlar üzüntü veya utancın değil hırsın sebep olduğu gözyaşlarıydı.Hatırlayamamak,bu çukur da dahil olmak üzere özellikle birkaç tanesini nasıl bulduğunu,bulduğunda neler hisettiğini,neler yaşadığını hatırlayıp söyleyememenin verdiği hırsla titriyordu tüm vücudu.

Saçma sapan birkaç söz mırıldanıp çubuğu elinde uzaklaştı oradan..

26/02/2004

2008-10-19T14:05:00.001+03:00

Kurbanın önü kapalı..Ama küçücük bir nokta kalmış açıkta..Oradan vursam mı diye düşünüyorum..Kendimi düşünmememin – emin olduğum için – tadına vardım zaten,neden hala şu engizisyoncu saçmalıklarıyla uğraşayım ki?

Ah ah ,bir unutabilsem bunu..Gerekli olduğu zamanlar dışında hep ileriye bakabilsem,o zifiri karanlığa..

-Ne zaman bitecek şu mumun yapımı?diye sordu,sabırsız..

-Mum zaten hazır;şimdi onu bulup sımsıkı tutmam gerekiyor elimde..Ölümle karşılaştığımda bile..dedi öteki..

-Önündeki çukura dikkat et!Artık zaman kaybetmeye tahammül edemeyiz,neredeyse geç kalacağız.

Dizlerini hafifçe büktü ve hop..Çukurun diğer yanındaydı..Ancak nasıl hissetmesi gerektiğini bilmiyordu veya..Nasıl hissettiğini açıklayamıyordu..

-Haydi devam et,dedi öteki,gidiyoruz..

Oda

2008-10-19T09:35:00.008+03:00

Kapıyı hafifçe aralayıp başını uzattı.
Sol tarafında,kitaplığın yanında olanları-ya da olduğunu düşündüklerini-görmeye tahammül edemeyeceğine dair bir his vardı içinde.Aralanmış kapının hizasında duruyor ancak karşısındaki perdeleri yarı aralanmış pencereyi ve dışarıda uzun bir süredir yağan yağmuru,bir de sağda pencereyle duvarın kesiştiği yerde duran küçük,eskimiş,el yapımı,ahşap masayı görüyordu.Masanın üzerinde yarsına kadar su dolu bir bardak,sararmış sayfalarına tezat oluşturacak şekilde yeniden ciltlenip kaplanmış,üzerinde arapça yazılar olan bir kitap ve bir çerçeve içinde kendi fotoğrafı duruyordu.
Hafifçe aralanmış olsa da eskimiş kapının-uzun süredir yağlanmamasından olsa gerek-o iniltiye benzer sesi çıkarmasına engel olamamıştı.Ancak bir hareketlenme de olmamıştı odada.
-Çok meşgul olsa gerek,diye düşündü.Sesi duyamayacak denli meşgul ve dalgın olsa bile bir an odaya göz atıp kapının aralandığını görebilir.Kimbilir belki görmüştür de ilk hareketi benden bekliyordur.Veya kapının rüzgar yüzünden açıldığını düşünmüştür.
Gerçekten de bir boğazdaymışçasına sert bir rüzgar esiyordu bulunduğu karanlık koridorda.Rüzgar kafası dışında bütün vücudunu kapıp götürmek istercesine saldırıyordu.
-Neyse ki kafam içeride sayılır,diye düşündü.
Birden onun içeriye girmesinin beklendiği düşüncesi geldi yine aklına.
-Ne yapacaksam bir an önce yapmalıyım,diye düşündü.Bir iki dakikadır orada sessizce dikilmekte olduğunu unutarak sanki yeni gelmiş de zaten aralık olan kapıdan şimdi giriyormuş gibi paldır küldür içeri daldı.Bu kadar hızlı girmeyi düşünmemişti.Birden pencerenin önünde buldu kendini.Odaya girerken kısa süreliğine de olsa soluna bir göz atmayı isterdi.Oysa düşmemek için tutunacak birşey bulma kaygısı-bir anlık da olsa-odaya neden girdiğini unutturacak kadar telaşlandırmıştı onu.Neyse ki pencerenin solunda duvara bitişik duran yatağın ayak ucuna tutunabilmişti.Tabi bunların hepsi birkaç saniye içinde olup bitmişti. Artık pencerenin önündeydi ve dışarıda yağan yağmuru seyre koyulmuştu.
Yaptığı hareketin saygısızlık olarak algılanmaması ve büyük ihtimalle şimdi solunda ona şaşkın şakın bakmakta olana-veya olanlara-ağırbaşlılığını ispatlamak için hiçbirşey olmamış gibi öylece duruyordu.
-Zaten hep buradaydım,diye düşündü.Hem bunun saygısızlık olduğu ne malum?Mazeret uydurmaktan kolayı mı var?Odaya girerken ayağım takıldı derim,olur biter.Ayrıca bunu pek kibarca anlatmasını da bilirim,ne de olsa görgü kurallarına her zaman riayet eden bir ailede yetiştim....
Hızlı hızlı soluk alması hala dinmemişti.
-Odaya öylece paldır küldür girmemden olsa gerek,diye düşündü.Ancak biraz da heyecanından ötürü böyle nefes alıp verdiği de apaçık ortadaydı.Zira tedirginliği-veya heyecanı-o her ne kadar tam tersi görünmek istese de-yanaklarının kızarmasından ve ellerinin hafifçe titremesinden anlaşılıyordu.
-Yok canım ne heyecanı?Niye heyecanlanacak mışım ki?Hem ne var bunda?Tamam,odaya giriş şeklim pek olağan olmasa da nihayetinde bir süredir beni bekliyor olduğunu biliyorum ve işte..Buradayım..Nasıl girdiğimin ne önemi var?Evet,şimdi ne yapacağım?Hayır!Ben başlamayacağım konuşmaya!Burada böylece duracak ve onun başlamasını bekleyeceğim.Bıktım artık.Bugüne kadar hep ben başlattım konuşmayı.Ama şimdi...
Aklından bunları geçirirken bir anda odadaki ölüm sessizliğinin farkına vardı.
-Konuşmuyor olsa da en azından nefes alıp verişini duymam gerekirdi,diye düşündü.Soğuk bir ürperti dolaştı bedeninde.Belki de soluna baktığında bir cesetle karşılaşacaktı.Hanidir ortalıkta görünmediğini de biliyordu.Bu düşünce onu korkutmaktan çok kendini hayal kırıklığına uğramış,çıkarı zedelenmiş ve bunun getirdiği yenilmişlik duygusuyla çaresizliğin dipsiz çukuruna düşmüş biri gibi hissetmesine neden olmuştu.
-Yok canım abartıyorum.Hem niye paniğe kapılıyorum ki?Of..Eminim tedirginliğim dışarıdan bakıldığında apaçık anlaşılıyordur.Hiçbirşey olmamış gibi..
Aklından geçenlerin tamamlanmasına gerek duymaksızın eski umursamaz tavrını takınmaya çalıştı.Oysa dışarıda yağan yağmurun ölüm sessizliği içindeki odada yankılanan sesi bile onu tedirginliğe sürüklemeye yetiyordu.
Oysa böyle düşünmemeliydi,hem onu böyle düşünmeye,böyle hissetmeye sevk edecek ne olmuştu ki?Yağmur hala aynı gücüyle yağmaya devam ediyordu..Önceden de yağmıştı..İleride de yağmaya devam edecekti..
Bu düşünce onu biraz rahatlatmıştı.Hatta yüzüne,kendi kendinden memnun olmanın getirdiği bir gülümsemenin yayılması da gecikmemişti.
-Ama durumumdan memnun olduğumu belli etmemeliyim,diye düşündü ve gülümsemeyi kesti,hatta sıkıntısını belli etmek için aralıklarla birkaç kez yüksek sesle derin derin nefes aldı.
Bu sahte,sadece dikkat çekmek için alınan derin nefesler bir süre sonra onu tedirginliğin ve kuşkunun kucağına bırakmaya yetmişti.Artık gerçekten sıkıldığını hissediyordu.Sonuçsuzluğun getirdiği bir sıkıntıydı bu.Zira odaya gireli neredeyse yarım saat olmasına rağmen hala bir tepki yoktu.Tepkinin yokluğu bir yana kendisininkinin dışında bir nefes alış verişi bile duymuyordu.
Birden bu cansız nesnelerin arasındaki tek varlık olabileceği düşüncesiyle burkuldu içi.Bunun için mi gelmişti buraya?Bir anda,sırf şaşkınlık yaratmak için –içten içe bir sürpriz yapma isteğiyle-odaya paldır küldür girmesi boşuna mıydı?Neden hep bu gibi alçaltıcı hallere düşmesi gerekiyordu?
Kendisine karşı bir nefret duygusuyla doldu içi.Ancak odaya girmeden önce,aralanmış kapının gerisine beklerken sol tarafına bakma konusundaki tereddütü geldi aklına.Buna tahammül edemeyeceğini hissetmişti.Bu hissinin,az önce aklından geçen düşüncelerle çeliştiğinin farkına vardı.Demek odada yalnız olmadığına inanıyordu.Belki de buna inanmak istiyordu çünkü birbiriyle uyuşmayan düşüncelere sahip olmaktan oldukça rahatsız olurdu.Ama bu durumda uyumsuz olan,iki farklı düşünce değil,hissettiği ile düşündüğü idi.
-Böyle olsa da,diye düşündü,hissettiğime kulak vermeyi yeğlerim.İnanmak istediği ile bilmediği gerçeğin oluşturduğu çemberin içinde hapsolmuştu ancak bunun tam olarak farkında değil gibiydi,belki farkındaydı da yine de...

-Aa!!Neler saçmalıyorum böyle?dedi kendi kendine.Bunun saçmasapan bir kaygı olduğunu düşünerek sevindi.Peki ya bu tahammül edemeyecek olma hissi de neyin nesiydi?Neden böyle hissetmişti?Bir süre bunun üzerinde düşündü ancak bunun için de bir sebep bulamadı.
-Lanet olsun,bir kez olsun tutarlı bir düşünceye sahip olup onu izleyen tutarlı bir harekette bulunamayacak mıyım? Ne yaptım?Neden yaptım?Kime karşı?..Of...

Aptal gibi hissediyordu.Bu kez gerçekten kızmıştı kendine.Artık odada kendisinden başka kimsenin olmaması için dua eder hale gelmişti.Çünkü kim onu bu halde görse hakkındaki yargısını acımasızca verecek,çıkıp geldiği o işkence yuvasına gerisingeri gönderecekti.Hak etmediğini biliyordu,şaka ya da sürpriz amacıyla da olsa bu tip hareketlerde bulunması saçmaydı artık.Saçma olmaktan öte yapmacık ve kişiliksiz bir davranıştı.Hem bunca olan bitenden sonra..
Ancak o bunu unutmuş,pervasızca,sanki hiçbirşey olmamış,bütün geçmiş güzellikler içinde geride kalmış gibi tutup böyle bir davranışta bulunmuştu.

-Yeter artık!!Ne söz vermiştim kendime o pis çukurdan çıkmadan önce?Hani artık yüklenmeyecektim kendime?Hani sırf kendim hakkında ince eleyip sık dokuduğum için bu gibi durumlara düştüğüm,oysa o kadar karaktersiz biri olmadığım konusunda mutabakata varmıştım kendimle?
Hem o aptal insanlar önce kendilerine baksınlar!Ne sanıyor kendilerini bunlar?Niye en başta,odaya girmeden önce soluma şöylece bir göz atmadım ki?Niye çekindim bundan?Oysa benim değil onun-veya onların-çekinmesi gerekirdi.Ne aptalım!Neyse,hala kaybetmiş değilim.Şimdi,ona-veya onlara-doğru dön,saygıyı elden bırakmadan biraz da mağrur bir edayla konuşmaya başla.Ne de olsa senin çektiğin işkencelerden biriyle bile karşılaşmadı onlar.Yalnız fazla yakın olmaktan kaçın.Yoksa sınırı aşıp işi laubaliliğe vardırabilirler.İyisi mi biraz soğuk görün ama saygıyı elden bırakma,çünkü sen iyi bir terbiye aldın..Ailen...

Derin bir nefes aldı;birkaç saniye sonra önce başı sonra tüm vücuduyla sola döndü.Konuşmaya başlamadan önce aldığı derin nefes boğazına tıkanıp kaldı,başını yavaşça sağa çevirdi,gözlerini bir süre kapalı tutup boğazına tıkanan nefesi güçlükle geri verdi.Gözü pencereye ilişti.Yağmur hala yağıyordu.Belki de ona öyle geliyordu zira gözünde biriken yaşlardan önünü göremez olmuştu.
Odada kimse yoktu...

Ayna

2008-10-19T09:34:00.003+03:00

Gecede başlayan sersemlik.Kafamın içi öylesine dolu ve bu öylesine doluluk o kadar rastgele ki...
Acıyorum kendime,bize..
Nasıl diye sorduğumda kendi kendime,cevap verecek dahi dermanım olmadığını farkedip susuyorum.
Biliyorum cevap veremeyeceğimi,cevabın olmadığını da...Oysa isterdim eskiden;biri cevap versin,ben sorayım o anlatsın nedeni,nasılı..
Oysa yeterince zaman geçirdikten sonra anlaşılıyormuş.
İşin kötüsü "Anladın mı?" diye soran bir öğretmen de yok karşımızda.
Kötü mü dedim?Yo,bu işin dramatize edilmiş yanı sadece,yoksa dam üstünde saksağan misali duruyor karşımda sorunun cevabı ve işin diğer bir kötü yanı şu ki ben saksağanlara çok gülerim.
Neden bilmiyorum..Peki ya şu zamana kadar hiç saksağan görmediğimi söylesem?Belki bu yüzden...
"E efendi,hiç dam da mı görmedin?"diye yükselir sesleri birilerinin;
"Damı gördükten sonrası sana kalmış,hiç mi hayalgücün yok be adam?Unutma,insanı diğer canlılardan ayıran en büyük özellik vs..."diye devam eder ve sonsuzlukta yankılanır sesleri.
Sonsuzluk mu dedim?Hah işte,en büyük gaflardan birinin altına imzamı atmış oldum o zaman.
Aman,hemen konuyu kapatıp geçiyorum sonsuzluktan.Yoksa birden istemsiz olarak çenem yukarı kalkmaya başlayıverir,ellerim garip devinimler sergileyerek söylediklerime ve söyleyeceklerime inandırıcılık katmaya çalışır ve gözlerim..Gözlerim karşımda belirsiz bir hedefe yönelmiş tutku dolu sözlerle size sonsuzluğu anlatmaya başlayıveririm.
Kendim inanmadığım bir şeye sizleri nasıl inandırırım a dostlar?Oysa dost olmadığınızı bile biliyorken neye inanayım veya inanmıyorken neyi anlatayım size?Hem siz kimsiniz?

-"Karşındaki camı fazla ciddiye alıyorsun"dedi beriki,"oysa sen olmasan işlevi ne ki basit bir cam parçasının?"
-"Beride durma" dedi öteki;"gel,gel sen de bak."
-"Ne var yahu,ne buluyorsun şunda anlamıyorum"dedi yanındaki.
-"Yanımda durma da önüme geç,geç de kendin bak,bak da gör.Hepiniz neden böyle yapıyorsunuz? Daha karşısına geçmeden binbir türlü bahane ile isyan ediyor,aşağılıyor,reddediyorsunuz."

Berideki yanına gelse,yandan öne geçse de arkadakinin gördüğü değildir gördüğü...

Rüzgar

2008-10-19T09:31:00.001+03:00

-"Öğrenmek yok!" diye bağırır öteki,"Sadece yaşamak var! Zırvaların senin olsun!Biz yaşamak istiyoruz..Bilip de ölmek değil!"
Beriki başını önüne eğer,arkasını dönmeden adeta fısıldar;
-"Oysa bunu söyleyeceğinizi de biliyor ve söyleyeceğiniz anı bekliyordum.."
-"O halde neden bildiğin şeyi tekrar yaşamak istersin be adam?" diye sorar öteki bağırmaya devam ederek..
-"Ben de her defasında bu kez farklı olacağına inanmak isterim de ondan.."der beriki,"Ben de yaşıyorum çünkü...Hem öyle istekliydiniz ki.."
-"Bana bak bana!Benim isteğim yel gibidir..Eserse ne var ne yok toplar etrafında..Ama gittiğim an,herşeyin darmadağın kaldığı andır..Tabi senin için..Çünkü az önce havada uçuşup duran sen ve zırvaların şimdi yerde paramparça yatmaktadır..Oysa ben öyle miyim ya?"
-"Değilsin elbet" der beriki.."Ama ben bunu da biliyordum..."